Totally random entry today, to hopefully kick off a long streak of other random (yet somehow, strangely cohesive) entries. That's right, kids: It's time for Esperanto Poetry!

Je Unua Neĝaŝtormo Ĉisezona

de Ralph Dumain

Por fortikig', dozego
  de John Coltrane kaj mi flugas
    celante liberigi ĉiun,
      liberigi ĉiun frazon, ĉiun vorton,
        ĉiun vorteton, ĝis atomoj krevos
          pro ĝojo ne milito.
        Jen ampleksiĝ' kaj malo —
      tensio maksimuma —
    el notoj ordo
  fajna kaj ekstaza.

Purigi per belo,
  tuŝi per belo.
    Ja estas ondoj
      el kiuj ĉiu estas mar'
        da saĝo.
      Ne bezonatas religi' fatrasa
    por forviŝi ĉian dubon.
  Jen ontologi' de materi'
kaj ĝia ekstaziĝo,
  kaj ĝia animiĝo.

Miaj Blake-eroj da mensa furiozo
  ripetas:
    "Demetu sanktecon,
      surmetu penson."
    Ne flustru ĝin, kriu ĝin.
  Ne diru ĝin, montru ĝin;

"ĝis filinoj de memoro cedos
al filinoj de inspiro."

I love those last two lines: "Until the daughters of memory give way to the daughters of inspiration." And "liberigi ĉiun frazon, ĉiun vorton, / ĉiun vorteton, ĝis atomoj krevos." "Liberate every sentence, every word, every morpheme, until atoms burst." Great lines. :)